Od dłuższego czasu mówi się o gminnym referendum. Mówi się sporo, a ja już przestałam wierzyć, że to referendum kiedykolwiek będzie miało miejsce.

Podpisy zostały zebrane dość szybko, co świadczy o tym, że mieszkańcy zaczynają mieć dosyć obecnych władz gminy. Trudno się temu dziwić, bo gmina leży i kwiczy. Nie dzieje się nic, obietnice nie są realizowane, afera goni aferę, inwestycji nie ma, a te rozpoczęte toną w niemożności i ogólnym bezhołowiu. Za chwilę zacznie się sezon turystyczny, na który tradycyjnie nie ma pomysłu. Jest źle, a będzie jeszcze gorzej. Referendum i odwołanie burmistrza jest ostatnią szansą dla Rucianego. Boję się tylko, ze szansą straconą.

Pomysłodawcy referendum jakoś nie mogą dobrnąć do komisarza wyborczego z listami podpisów. Trudno wyczuć, dlaczego. Podobno chodzi o to, ze trzeba zarzuty w stosunku do władz gminy podać do publicznej wiadomości, czyli najlepiej rozplakatować. Nie bardzo rozumiem w czym problem - wystarczy je spisać, wydrukować i nalepić gdzie się da chociażby przy użyciu kleju do tapet. Nie jest to jakieś specjalnie skomplikowane, a jeśli pomysłodawcy boją się, że ktoś im te plakaciki wrednie zalepi albo w jakiś inny sposób „dostaną nóg”, niech wyślą nam na maila treść tych zarzutów, a my to opublikujemy, podając to w ten sposób do publicznej wiadomości. Z naszej strony nikt tego nie zerwie, a zarzuty mogą sobie wisieć na jedynce do końca świata i o jeden dzień dłużej.

Referendum straciło impet. Szkoda, bo nie ja jedna przestałam w nie wierzyć. Rozmawiam z mieszkańcami i coraz więcej osób na hasło „referendum” wzrusza ramionami. Za kilka dni minie rok rządów Zbigniewa Opalacha - dobrze byłoby uczcić rocznicę czynem, czyli wieściami o złożeniu papierów. Inaczej to wszystko weźmie w łeb, a na referendum nie pofatyguje się pies z kulawą nogą.

Pozostaje nam czekać na dobrą wolę zbieraczy podpisów. Może uda im się w końcu jakoś dojechać do Olsztyna?

Anka Grzybowska